Πάντοτε είχε την ανάγκη να υπερασπίζεται τους άλλους και αυτό είναι ένα από τα στοιχεία που κληρονόμησε από την οικογένειά της. Μεγάλωσε χωρίς ντροπή και ήεξρε πολύ καλά ποια ήταν. Έχει κριθεί αμέτρητες φορές τόσο για την εμφάνιση όσο και για τις απόψεις της αλλά πάντοτε στεκόταν στο κέντρο της. 

Δεν πρόσεχε τον εαυτό της και το σώμα της μέχρι που μια αναστάτωση στα γυναικολογικά της στάθηκε η αφορμή για να ανακαλύψει πως έχει λεμφοίδημα και από εκεί και πέρα έθεσε την υγεία και την αυτοφροντίδα σε πρώτο πλάνο.

Έχει κριθεί πολλάκις, για το ντύσιμό της και μάλιστα έχει δεχθεί αρκετά προσβλητικά σχόλια και παρατηρήσεις από υψηλά ιστάμενα στελέχη κατά τη διάρκεια της τηλεοπτικής της καριέρας. Η εγκυμοσύνη ήταν μια μοναχική συνθήκη τόσο στην πράξη αλλά και σε σχέση με την επαφή που είχε η ίδια με το σώμα της και τις αλλαγές που έφερε αυτή η νέα κατάσταση. Σήμερα, πιο δυνατή από ποτέ, θαυμάζει την κόρη της η οποία αποτελεί πηγή έμπνευσης για εκείνη, ούσα ισχυροποιημένη πιο πολύ από ποτέ λόγω της μητρότητας.

Προσπαθώντας να αποδεχτεί την εικόνα της, μπήκε στη ζωή της ο χώρος του θεάματος όπου εκεί ήταν το τελειωτικό χτύπημα σε ό,τι αφορά το σωματικό της βάρος, πράγμα το οποίο την οδήγησε στο να διαβεί το κατώφλι της Νευρικής Ανορεξίας με την οποία έχει φλερτάρει αρκετά. Η κατανόηση της έννοιας «απόλαυση» ήρθε αργά και με δόσεις στη ζωή της. Σήμερα, πατά γερά στα πόδια της, περνώντας πολύ δυνατά μηνύματα σε σχέση με την αποδοχή εαυτού.

Στα 40 της, μπόρεσε πλήρως να απολαύσει το φαγητό της, ενώ σήμερα έχοντας περάσει και ξεπεράσει τις Διαταραχές Πρόσληψης Τροφής, αναγνωρίζει πως όλα τα πράγματα χρειάζονται το χρόνο τους για να μπορέσουν να γίνουν κομμάτι του παρελθόντος. Μιλά με υπερηφάνεια για το δεύτερο «παιδί» της, το Κέντρο Ημέρας «ΑΝΑΣΑ» που φυσικά στόχο έχει να προλάβει κάθε άτομο που νοσεί από Διαταραχές Πρόσληψης Τροφής προτού να είναι πολύ αργά.

Ενώ βίωσε μια πολύ όμορφη εγκυμοσύνη, μετά τη γέννηση του γιού της, βίωσε μια πολύ σκοτεινή περίοδο, εκείνη της επιλόχειου κατάθλιψης όπου κανείς δεν μπορούσε να την καταλάβει, ούτε το επέτρεπε η ίδια. Δεν επέτρεψε ούτε να φανεί και δεν ζήτησε και βοήθεια. 

Ο πατέρας του παιδιού της σήκωσε τα χέρια ψηλά όταν γεννήθηκε το μωρό, λάθος που παραδέχτηκε μετέπειτα στην ίδια. Ήταν μια πολύ σωστή μητέρα, όπως εξομολογείται η ίδια χωρίς όμως να αντλεί χαρά από αυτό κατά τη διάρκεια της επιλόχειου κατάθλιψης και μάλιστα αυτό το τραυματικό βίωμα ήθελε να το «διορθώσει», με την επιθυμία να φέρει στον κόσμο και άλλα παιδιά, πράγμα το οποίο δεν έγινε διότι με τον τωρινό της σύντροφο, ναι μεν υπήρχε η πρόθεση αλλά δεν θέλησε να μπει σε διαδικασία εξωσωματικών και δεδομένης της ηλικίας της δεν ήθελε να ρισκάρει στο να δημιουργήσει θέμα υγείας στο μελλοντικό της παιδί, ή στην ίδια. 

Για όλα τα άλλα ναι. Της έχει κοστίσει πολύ το γεγονός ότι δεν μπορούσε να θέσει όρια, ενώ στα 40 της χρόνια, κατάλαβε ότι είναι «εντάξει» να μην ταιριάζει με όλους το οποίο έδρασε πολύ απελευθερωτικά. Θεωρεί πως ο γάμος είναι project και πως η ίδια απελευθερώθηκε μετά το γάμο διότι ήταν για εκείνη μια μορφή επιβεβαίωσης την οποία τελικά χρειαζόταν. Θεωρεί, πως μπορεί να μην ήρθε σε αυτή τη ζωή για να κάνει παιδιά.

Έχει αισθανθεί ντροπή πολλές φορές στη ζωή της και έχει υποτιμηθεί. Η ψυχοθεραπεία της έμαθε να οροθετείται και να μιλά. Φυσικά η τέχνη έδρασε και δρα ως σανίδα σωτηρίας, συμπληρώνοντας την ψυχοθεραπεία της. Μέχρι στιγμής δεν της έχει προκύψει κάποια συνθήκη σχεσιακή που να την εμπνεύσει για να κάνει ένα παιδί, ενώ θαυμάζει τις γυναίκες εκείνες που συνδυάζουν και δουλειά και παιδιά.

Το σωματικό της βάρος έγινε θέμα σχολιασμού σε τηλεοπτικές εκπομπές, πράγμα το οποίο ενώ ήθελε να την αφήσει ανεπηρέαστη, τελικά δημιούργησε μια πληγή. Επιφανειακή ναι μεν, αλλά πληγή. Τονίζει πως οι άνθρωποι δεν κρίνονται από την ηλικία, παρόλα αυτά, οι ρόλοι που της ανέθεταν άλλαξαν όσο εκείνη άλλαζε ηλικιακό πεδίο.

Συνδέει την διακοπή της περιόδου της και την αρχή της εμμηνόπαυσης με την ασταθή υγεία του πατέρα της περιγράφοντας δύο σώματα σε μια ψυχή. Το σωματικό της βάρος έγινε θέμα σχολιασμού σε τηλεοπτικές εκπομπές, πράγμα το οποίο ενώ ήθελε να την αφήσει ανεπηρέαστη, τελικά δημιούργησε μια πληγή. Επιφανειακή ναι μεν, αλλά πληγή. Τονίζει πως οι άνθρωποι δεν κρίνονται από την ηλικία, παρόλα αυτά, οι ρόλοι που της ανέθεταν άλλαξαν όσο εκείνη άλλαζε ηλικιακό πεδίο.

Αν πριν ήταν πριγκίπισσα, τώρα είναι βασίλισσα διότι έχει περάσει σε άλλο στάδιο, εκείνο που της επέτρεψε να αποδεχτεί καλύτερα τον εαυτό της, να νιώθει πως έχει να αποδείξει λιγότερα στους γύρω της και να μπορέσει να κάνει μια καλύτερη ενδοσκόπηση ακούγοντας το σώμα αλλά και την ψυχή της.

Θεωρεί πως το ανδρικό φύλο είναι εντελώς ανίδεο σε ό,τι αφορά την εμμηνόπαυση και πως αυτό θα πρέπει να αλλάξει γιατί η γυναίκα χρειάζεται στήριξη και υποστήριξη. Καταθέτει το προσωπικό της βίωμα σε ό,τι αφορά την αρνητική κριτική που έχει δεχθεί στο παρελθόν η οποία όσο δυνατή και αν προσποιήθηκε πως είναι, την πλήγωσε βαθιά.