1997’de yukarıdan gördüğümüz küçük şehirlerden; GTA III, Vice City, San Andreas ve GTA V’in dev açık dünyalarına uzanan serinin nasıl değiştiğini; şehirleri birer oyun alanına, kuralları çiğnemeyi ise başlı başına bir oyun biçimine nasıl dönüştürdüğünü konuşuyor; GTA VI’nın yaklaşması ve yeni “Extended Look” videosunun yayınlanması vesilesiyle, 30 yıla yaklaşan bu serinin özgürlük, kaos, en kibar ifadesiyle hiciv ve “acaba bunu yaparsam ne olur?” duygusuyla kurduğu ilişkiye dönüyoruz.

Oyuncu devreye girdiğinde anlatının sahibi kim oluyor?

Konuğumuz akademisyen ve oyun araştırmacısı Diğdem Sezen ile interaktif anlatılardan oyunların sanatsal ve politik imkânlarına, spekülatif geleceklerden yapay zekânın oyun yazımını nasıl değiştirdiğine uzanan bir sohbet gerçekleştiriyor; oyunların bir yandan bir hikâye anlatırken, bir yandan da dünyayı ve henüz var olmayan dünyaları düşünmemizi sağlayan sistemler olup olmadığını konuşuyoruz.

Konuğumuz yönetmen, dramaturg ve performans sanatçısı Ayşe Draz ile kurallar, roller, katılım ve birlikte deneyimleme üzerinden oyunun gösteri sanatlarındaki vazgeçilmez yerini konuşuyor; Huizinga’nın Homo Ludens’inden Müzede Sahne’ye uzanırken, seyircinin ne zaman oyuncuya, mekânın ne zaman oyun alanına dönüştüğünü soruyoruz. 

Sözlü destan geleneğinden Assassin’s Creed Odyssey’ye, Hades ve Hades II’den Christopher Nolan’ın The Odyssey’sine uzanıyor; oyunların eski hikâyeleri yalnızca uyarlamakla kalmayıp onları nasıl yeniden oynanabilir hâle getirdiğine bakıyoruz. Çünkü, yan görev çok seven oyuncular olarak, Odysseus’u Odysseus yapanın yalnızca İthaka’ya dönmesi değil, oraya düz yoldan dönememesi olduğunu düşünüyoruz.