​​​​​​​Cerrahi alet üretim kümeleri üzerinden zanaatkârlık, teknoloji, bedenleşmiş bilgi ve küresel üretim ilişkilerine odaklanan söyleşide; Samsun, Sialkot ve Tuttlingen örnekleri karşılaştırmalı olarak ele alınıyor.  

​​​​​​​Söyleşide, dünya genelindeki tartışmaları değerlendirirken Türkiye’de öne çıkan iki yaklaşımı ele alıyoruz: bir yanda yapay zekânın yarattığı riskler, diğer yanda sunduğu imkânlar. Bu dengenin nasıl kurulabileceğini sorgularken, yapay zekâ ile sosyal bilimler arasındaki ilişkinin önümüzdeki dönemde nasıl şekillenebileceğine de değiniyoruz. 

Söyleşide, çocuklar arasındaki şiddeti yalnızca aile ve okul üzerinden değil, daha geniş toplumsal ve ekonomik bağlamıyla anlamaya çalışıyoruz. Mevcut sosyal politikaların sınırlarını değerlendirirken, çocukların yalnızca kriz anlarında değil, gündelik hayatın her aşamasında korunabildiği bir yapının nasıl mümkün olabileceğini tartışıyoruz. 

Söyleşide, konvansiyonel linç ile medya ve sosyal medya linçleri arasındaki benzerlikler ve farklar üzerinde durulurken, gündelik dilde yaygınlaşan “linçlenmek” ifadesinin anlamı ve bu durumun bugünün toplumsal ilişkileri üzerindeki etkileri de değerlendiriliyor.

Söyleşide, içerik üretme sürecinin nasıl şekillendiğini, akademik yazım atölyelerinin nasıl bir ihtiyaçtan doğduğunu ve bu atölyelerin kimler için nasıl bir öğrenme alanı sunduğunu ele alıyoruz. Ayrıca Ünivers’in önümüzdeki dönem hedefleri ve bu alandaki ihtiyaçlara nasıl yanıt verdiği üzerine de konuşuyoruz.

​​​​​​​Söyleşide, biyolojik olanın nasıl metalaştığı; bedenin, genetiğin, sağlığın, doğumun ve ölümün piyasa ilişkileri içinde nasıl yeniden şekillendiği üzerinde duruluyor. Genetik veri bankalarından organ ticaretine, yaşamı uzatma vaatlerinden taşıyıcı anneliğe ve GDO’lu gıdaların doğurduğu sonuçlara uzanan geniş bir çerçevede, biyokapitalin işleyiş mantığına odaklanıyoruz. 

Söyleşide, “afet kapitalizmi” kavramının İstanbul’da deprem riskinin kentsel dönüşüm süreçlerini ve inşaat odaklı büyüme modelini nasıl şekillendirdiğine, Kadıköy, Tozkoparan ve Fikirtepe örnekleri üzerinden bu süreçlerin farklı toplumsal kesimler için nasıl farklı sonuçlar doğurduğuna, adil ve yaşam odaklı bir kentsel dönüşümün ise mümkün olup olmadığına değiniyoruz.

Söyleşide, klasik bilim iletişimi yaklaşımlarının ötesine geçen bu iletişim tasarımının nasıl kurgulandığı ve sürece farklı aktörlerin katılım biçimleri ele alınıyor. Çevresel bir fenomen olarak mikroyosunlar üzerinden, çevresel meseleleri anlamanın ve farklı katılım yollarının sunduğu imkânların bilim iletişimi çalışmalarına katkısı da değerlendiriliyor.

​​​​​​​Söyleşide, antropoloji perspektifinin Balkan topluluklarına bakarken sunduğu yeni sorular ve yaklaşımlar ele alınırken, Sertaç Sehlikoğlu’nun “Birlikte Yaşama Pratiği: Türkiye’nin Balkan Azınlıkları Arasında Arnavutlar” başlıklı araştırması üzerinden Türkiye’de Arnavutların toplumsal ve kültürel deneyimleri tartışılıyor.  

Söyleşide, iki ülkede devlet kurumları ile devlet–sivil toplum ilişkilerinin feminist mücadeleyle kurduğu bağlantı ele alınırken; şiddet, üreme hakları ve emek piyasası eşitsizlikleri gibi öncelikli meselelerin hangi toplumsal ve demografik dönüşümlerle ilişkili olduğu tartışılıyor. 

​​​​​​​Ayrıca örgütlenme biçimleri ve söylem repertuarlarının zaman içinde nasıl dönüştüğü, iki ülke arasındaki benzerlik ve farklılıklar çerçevesinde ortaya konuluyor. Son olarak ulusötesi feminist ağların ve bölgesel mobilizasyon dalgalarının Türkiye ve Meksika’daki yerel feminist gündemleri nasıl etkilediğine değiniliyor. 

Söyleşide, gece hayatını anlamamıza yardımcı olan “cover culture” (yeniden icra kültürü) kavramı ile son 20 yılda yaşanan dönüşümü açıklayan “mali soylulaştırma” yaklaşımı tartışılıyor.  

Söyleşide, “suça sürüklenen çocuk” kavramının toplumsal arka planı ve dünyadan karşılaştırmalı örnekler tartışılırken; cinsel istismar mağduru çocukların adli süreçte karşılaştığı zorluklar ile bu alanda çalışmanın etik ve kurumsal sınırları da değerlendiriliyor. Ayrıca, sistemin tasarımı ile uygulama arasındaki gerilimler sorgulanırken, çocukların yalnızca kriz anlarında değil, yaşamın her aşamasında korunabildiği bir yapının nasıl mümkün olabileceği üzerine konuşuyoruz. 

Söyleşide, erkeklik çalışmalarının çerçevesi, bu alanın Türkiye’deki gelişimi, feminist perspektifin alana sağladığı katkılar ve “hegemonik erkeklik” kavramına yönelik eleştiriler tartışılıyor. Ayrıca, “suç ortağı erkeklik” kavramı üzerinden erkeklerin şiddetle ve ayrıcalıklı olma hâliyle kurdukları gündelik ilişkiler somut örneklerle ele alınıyor.

Söyleşide, emeğin gündelik hayattaki anlamı, Türkiye’de çalışma deneyiminin tarihsel dönüşümü ve güvencesiz emek biçimleri ele alınırken, emeğin gündelik tarihini anlamanın bugünü kavramaya nasıl katkı sunduğu da tartışılıyor. 

Türkiye’de kadınların düşük istihdama katılımı, miras hakkına erişimde yaşanan eşitsizlikler ve toplumsal cinsiyet rollerinin ekonomik şiddetle ilişkisi, karşılaştırmalı örnekler (Meksika) eşliğinde tartıştığımız bölümde ayrıca Türkiye’de kadına yönelik ekonomik şiddetle mücadelede atılması gereken adımlar da değerlendiriliyor.

Programda; kent hakkı kavramının kentle kurduğumuz ilişkide nasıl bir işlev üstlendiğini, kent hakkına radikal sosyal hizmet perspektifiyle nasıl yaklaşılabileceğini, Henri Lefebvre’nin önerdiği biçimiyle “oeuvre” (kentte yaşama sanatı) kavramının kent yaşamındaki anlamını, somut örnekleri ve Türkiye’de güncel sosyal hizmet uygulamalarının kent hakkı bağlamındaki durumunu ele alıyoruz. 

Programda, çay tarımının tarihsel kökenleri ve zaman içinde geçirdiği dönüşümün yanı sıra, yol açtığı ekolojik tahribat ele alınırken; ayrıca “yeşil çitleme” kavramı, bitkilerin hikâyeleri, türler arası elbirliği ilişkileri ve feminist çoklu-türler etnografisi yöntemi tartışılıyor; kadınların sürdürdüğü geçimlik bostanlar üzerinden bitkiler ile insanlar arasındaki ilişkilere farklı bir bakış açısı sunuluyor. 

Programda, 1961 Almanya–Türkiye İşgücü Anlaşması sonrasında Almanya’ya göç eden Türkiyeli 'misafir işçi' ailelerin maruz kaldığı ayrımcılığın kuşaklar arasında nasıl deneyimlendiği ele alınıyor. Birinci kuşak için ayrımcılığın; kolonyal çağrışımlar taşıyan sağlık muayeneleri ve işyeri deneyimlerinde yoğunlaştığı, ikinci kuşak için ise özellikle eğitim sistemindeki uygulamaların belirleyici olduğu vurgulanıyor. Ayrıca kurumsal pratiklerin, ailelerin kolektif belleğinde kuşaklar arası utanç ve sessizlik deneyimlerine dönüştüğü ve kurumların bu sürecin kurucu bir parçası olduğu tartışılıyor.

Kitap, büyük anlatıların ötesine geçerek; kadınların hayata katılma mücadelesinden, kent deneyimlerine, edebiyat ve sanatla şekillenen toplumsal hafızaya uzanıyor. Darbelerden 6-7 Eylül Olayları’na, Madımak’tan gündelik yaşamın küçük kırılmalarına uzanan bir çerçevede, Cumhuriyet tarihine alternatif bir bakış sunuyor.

Kitap, Türkiye’nin 19. yüzyılın ikinci yarısından 20. yüzyılın ilk yarısına uzanan modernleşme sancısını, bu zaman zarfında İstanbul’un içkili eğlence hayatının geçirdiği değişimler üzerinden tartışıyor. Kitabın sorduğu başlıca soru ise şu: 'Eğlence hayatı, gündelik hayatın bir provası olabilir mi?'

Kitap, 1930–2020 arasında mutfak ve mutfak aletlerinin medya temsilleri ve kadın anlatıları üzerinden Türkiye’nin modernleşmesine bakıyor. Söyleşide mutfakta kadınların fiziksel ve zihinsel emeği ile toplumsal cinsiyet eşitsizliği bağlamında bu görünmez emeğin nasıl görünür kılındığı ele alınıyor.

Dr. Muzaffer Kaya'nın doktora tezine ve İletişim Yayınları’ndan çıkan derlemedeki makalesine dayanan bu sohbet, Çerkezköy’ün küçük bir köyden sanayi kentine dönüşümünü, yerel aktörlerin rolünü, işçi göçlerini ve bölgedeki ekolojik tahribatı ele alıyor.