– „Każdego roku robię jakieś dziwne wyprawy, łączę kraje, nie ma takich wypraw na rynku polskim” – mówiła. Jak przyznała, program na Wyspach Salomona musiał zostać skrócony z czterech do dwóch dni z powodu problemów z przelotami z Papui-Nowej Gwinei.

Pierwotnie plan zakładał zwiedzanie miejsc związanych z II wojną światową. – „Mieliśmy mieć program szlakiem drugiej wojny światowej. (…) Odbyły się tam bardzo ostre starcie między Stanami Zjednoczonymi a Japończykami” – opowiadała. Ostatecznie jednak grupa skupiła się na przyrodzie i kulturze.

Bazą była stolica kraju, Honiara. Jednego dnia uczestnicy wyruszyli na trekking do słynnego wodospadu. – „Powiedziano nam, że ten trekking będzie trwał trzy kilometry, co się okazało, że w jedną stronę prawie było dziesięć kilometrów i droga była naprawdę bardzo trudna” – relacjonowała. Sam wodospad nie dorównywał Niagarze czy Wodospadom Wiktorii, ale – jak podkreśliła – dla mieszkańców jest ważnym symbolem przyrody.

Największe wrażenie zrobiło jednak spotkanie z lokalną społecznością. – „Społeczność Wysp Salomona składa się z Melanezyjczyków i Polinezyjczyków. Główną 90% to są właśnie Melanezyjczycy” – wyjaśniła. W jednej z wiosek grupa zobaczyła kobiety i dzieci o ciemnej skórze i naturalnie blond włosach. – „Te dziewczynki po prostu przepiękne, z tą ciemną skórą i z tymi białymi włoskami” – wspominała. Jak dodała, „10% dzieci ma właśnie białe włosy”.

Dla turystów przygotowano pokaz śpiewu, tańca, gotowania i rękodzieła. – „To było naprawdę fantastyczne przeżycie” – podkreśliła.

Zaskoczeniem dla Europejczyków okazał się też zwyczaj żucia orzechów betelowych. – „Jak się te orzechy żuje, to one wydają taki kolor czerwony. (…) Wszędzie widać takie czerwone plamy” – mówiła. To powszechna używka, stosowana przez młodych i starszych.

Wśród lokalnych legend pojawia się również opowieść o gigantach z kosmosu. – „Oni są przekonani, że na Wyspy Salomona przybyli ludzie giganci z kosmosu (…) i nadal przybywają” – relacjonowała Agalmame, dodając, że motyw ten wykorzystywany jest w produkcji pamiątek.

Choć kulinarnie wyspy jej nie zaskoczyły – „to był taki typowy obiad rybno-mięsno-owocowy” – to cała wyprawa była wymagająca. – „Ta wyprawa bardzo dużo kosztowała mnie wysiłku psychicznego, fizycznego” – przyznała. Mimo to nie wyklucza powrotu do projektu, zwłaszcza że zainteresowanie klientów pozostaje duże, a termin łączy się z barwnym festiwalem Goroka w Papui-Nowej Gwinei.

Wyspy Salomona – choć trudno dostępne i logistycznie wymagające – pozostają według niej miejscem wyjątkowym: z historią, surową przyrodą i kulturą, której „nie da się odzobaczyć”.

Królestwo Tonga leży w Polinezji, na południowym Pacyfiku – na wschód od Fidżi i na południe od Samoa. To archipelag 170 wysp, z czego około 36 jest zamieszkanych. Liczba mieszkańców wynosi około 110 tysięcy, a dominującą religią jest chrześcijaństwo – przede wszystkim metodyzm.

Od 1900 roku Tonga pozostawała brytyjskim protektoratem, zachowując jednak własnego monarchę i autonomię w sprawach wewnętrznych. Pełną kontrolę nad polityką zagraniczną odzyskała 4 czerwca 1970 roku.

Obecnym monarchą jest Tupou VI – wnuk legendarnej władczyni, Salote Tupou III.

Królowa, która podbiła Londyn

Salote Tupou III panowała w latach 1918–1965 – łącznie 47 lat, najdłużej w historii Tonga. Podczas koronacji Elżbieta II w 1953 roku przeszła do historii.

Gdy podczas londyńskiej procesji zaczął padać deszcz, inni monarchowie zaciągnęli daszki swoich powozów. Ona odmówiła. Zgodnie z tongijskim zwyczajem nie należy naśladować osoby, którą się w danej chwili honoruje. Jechała więc w ulewie w otwartym powozie, zdobywając sympatię Brytyjczyków.

To właśnie za jej panowania Tonga wypowiedziała wojnę Niemcom i Japonii, oddając swoje zasoby do dyspozycji Wielkiej Brytanii i wspierając aliantów.

Spitfire’y dla Polski

Jednym z najbardziej niezwykłych gestów solidarności była zbiórka społeczna mieszkańców Tonga na zakup myśliwców Supermarine Spitfire.

W 1939 roku, po niemieckiej inwazji na Polskę, Tonga jako jedno z pierwszych państw wypowiedziało wojnę Niemcom. W ramach publicznej kampanii sfinansowano dwa, a według niektórych źródeł – trzy samoloty Spitfire.

Maszyny, w tym „Queen Salote”, miały trafić do dywizjonów walczących w Wielkiej Brytanii – wśród nich wymienia się m.in. 315. i 317. Dywizjon Myśliwski oraz 602. Dywizjon RAF, w którym latał as Brendan „Paddy” Finucane.

Losy tych samolotów do dziś pozostają nie do końca jasne – wiadomo jednak, że zostały ufundowane przez mieszkańców małego państwa na Pacyfiku jako wyraz solidarności z Polską.

Laka-laka i humbaki

Narodowym tańcem Tonga jest laka-laka – połączenie choreografii, śpiewanych oracji i polifonii wokalno-instrumentalnej. Tradycja ta została wpisana na listę niematerialnego dziedzictwa ludzkości UNESCO. Występy mogą trwać nawet 30 minut i angażować setki wykonawców.

Na wyspie Vavaʻu można natomiast pływać z humbakami – dorosłe osobniki osiągają 14–17 metrów długości i ważą do 45 ton. To jedno z najlepszych miejsc na świecie do obserwacji tych ssaków.