In de huwelijksnacht slaagt ze erin op een slimme manier bij hem tot de kern door te dringen en dan gebeurt er een wonder en wordt de betovering verbroken.

Dit sprookje is van Afgaans Joodse herkomst gaat over vertrouwen op God of het lot en het aanvaarden van de omstandigheden waarin je verkeert, hoe moeilijk die ook zijn, en tegelijk je kop erbij houden en optimistisch je mogelijkheden te benutten. 

Een stinkend rijke koning bezit alles wat je maar kunt bedenken en toch voelt hij zich niet gelukkig. Hij besluit om het geheim van het geluk te ontdekken en gaat incognito op pad door het land om de ware gelukkige mens te vinden. Natuurlijk vindt hij die niet, maar vlak voordat hij het heeft opgegeven hoort hij uit een armetierig huisje mooie vioolklanken. Hij ontmoet een arme violist die elke dag weer tot God bidt om genoeg te eten voor hem en zijn gezin zodat zij elke vrijdagavond de Sjabbat kunnen verwelkomen en ook door de week genoeg hebben, zelfs genoeg voor een kruikje wijn. Zij leven daar heel gelukkig.

De koning wordt stik jaloers en besluit de violist op de proef te stellen. Terug op het paleis verbiedt hij viool spelen in het hele land. De violist besluit waterdrager te worden totdat ook dat weer verboden wordt. En zo wordt iedere keer het nieuwe beroep van de violist verboden en telkens weet hij zich er weer uit te redden en een gelukkig bestaan te realiseren voor hem en zijn gezin. Zelfs als het bijna z’n kop gaat kosten redt hij zich er op een prachtige manier uit. Uiteindelijk erkent De koning zijn meerdere in de slimme violist en benoemt hem tot hoge adviseur aan het hof. En zo slijt de violist wederom zijn dagen als een gelukkig mens en leerde de koning een belangrijke les als het gaat om geluk.

In deze tijden van veel vooruit kijken naar wat mogelijk komen gaat, kan het helpen om juist eens ver terug te gaan in de tijd. 

Het is een verhaal dat ons eraan herinnert dat alles cyclisch is. Een verhaal dat ons uitnodigt tot een moment van bezinning, om met aandacht te kijken naar wat er is.

Twee dieren wagen de poging maar falen, maar een derde dier slaagt, mede omdat de twee andere pogingen mislukten. Hoe het wel lukt, wordt in het verhaal van Grootmoeder Spin verteld.

Ik heb het verhaal leren kennen als oud Iers volksverhaal, maar er wordt ook gezegd dat het verhaal oorspronkelijk uit Portugal komt. Tot op de dag van vandaag hebben vrijwel alle restaurants in Almeirim "sopa de pedra" (steensoep) op het menu.

Zo wenste hij op een dag dat alles wat hij aanraakte veranderde in goud en dat maakte hem niet erg gelukkig.  

Midas was ook een groot bewonderaar van de muziek van Pan, de god met de bokkenpoten. Midas vond bij een wedstrijd tussen de goden dat Pan met zijn aardse natuurgeluiden op de panfluit een betere muzikant was dan de god Apollo met zijn hemelse verheven getokkel. Hierdoor werd hij door Apollo gestraft met een paar ezelsoren die hij onder zijn muts verborg.  Het schijnt dat de uitdrukking “iemand een oor aannaaien” voortkomt uit dit verhaal. Alleen de kapper van Midas wist van de grijze lange behaarde oren van de koning en om het tegen iemand te kunnen vertellen, groef deze een gat in de grond en fluisterde daar zijn geheim in. Toen het riet op die plek begon te groeien fluisterde de rietstengels dit het aan de grond toevertrouwde geheim, zodat het toch uitkwam en het hele koninkrijk wist van de ezelsoren van Koning Midas. 

Luister naar dit verhaal om te horen of deze ezelsoren een straf waren, of eerder een zegen. 

Vele Japanners geloven heilig dat in sommige bomen een ziel huist die een geheimzinnige macht kan uitoefenen.

De samoerai met de naam Matsoedeira woont met zijn vrouw en zoon in Kyoto. In zijn tuin staat een treurwilg die hij prachtig vindt en waar hij trots op is. 

Op een dag wordt zijn vrouw ziek. Dokters uit de wijde omgeving kunnen de aard en de oorzaak van haar ziekte niet vinden. Als zijn zoontje over een boomwortel struikelt en zijn been breekt, begint Matsoedeira te geloven dat dit onheil en ongeluk door de treurwilg wordt veroorzaakt.

Daarom besluit hij de boom kappen. Zijn buurman Inabata vindt dit zonde en stelt voor de boom naar zijn tuin te verplaatsen. En zo groeit de boom verder in de tuin van Inabata.

Als Inabata op een ochtend door zijn tuin loopt, staat er onder de treurwilg onverwachts een prachtige vrouw. Zij trouwen en krijgen een zoon met de naam Yanagi, wat wilg betekent.

Inabata en zijn gezin leven gelukkig tot er in de tempel Sanjoegendo een pilaar instort. De tempel kan alleen gered worden met de stam van een wilg. Daarom moet de boom van Inabata worden gekapt.

Als dit bericht de vrouw van Inabata ter ore komt, vertelt ze Inabata haar geheim: zij is de ziel van de treurwilg en zal nu moeten sterven.

Kan Inabata het lot keren?

En wat kan zijn zoon Yanagi doen?

Hoe de tempel wordt gered en wat dit voor hen en anderen betekent; daarover vertelt dit verhaal.

Hoewel de kinderen in eerste instantie doorgaan met spelen, raken ze gefascineerd door het verhaal van de boom. Eén voor één gaan ze in de dagen erna terug om de kracht van de boom te beproeven. 

Een verhaal uit India over stilte en dankbaarheid. 

Yehudi Menuin (1916- 1999) was een Amerikaans violist, altviolist en dirigent. En dus ook de schrijver van dit ene verhaal, wat ik zo mooi vind.